صدايم كن

از آن ژرفاي بي رنگي

در آن فهم نگاه تلخ

مرا آواره مي كردي

ولي تنها ...

به زير خواب ترديدي

كه از فرياد من آكنده مي گرديد

پناه امن چشمانم

حضور خيس باران بود

كه از اندوه تو لبريز و سوزان بود ...

تلاشم كه چه بيهوده ، چه فريادي

صداقت رنگ بي رنگي

قسم با كوله اي آكنده از اندوه

و دلها ساده بشكسته

مرا آزرده اين غمها

و تنها اين سكوت است چارۀ درمان ...

كمي آسوده ام بگذار

تو اي تنهايي وافر

به داد ثانيه هايم برس ،

به داد لحظه هاي بي كسي هايم

نه از روي وفا ، نه از تهديد اين فردا

كه مي دانم بدون تو پريشانم

در اين راه پر از تكرار

در اين صحراي بي همراه

دل من زاده توست

نگاهی را که بر من دوختي ، آرام ...

بمان تا از نگاهت پر شود عمرم

نه از احساس تو خالي

غم پائيز چشمان تو بر من

زمستانيست طولاني

چگونه حس سرما را بگويم

در آن هنگام تنهايي

بدان وقتي كه در ويرانۀ ترديد

براي لحظه هايم جز به آغوشت

ندارد راهي كه بردارد قدم با او ...

قشنگيه زندگي به اينه كه ، خودت خبر نداشته باشي ؛ يكي داره دعات ميكنه

عنوان مطلب ، شعر و عكس : مدير وبلاگ

يا حقّ

نمي دونم از كجا اما وقتي نظرت رو ديدم ، فهميدم كه هنوز هم ،

مي فهمي كه كجا آواره شدم 

 نه بخاطر اينكه فكر كني مقصر رو مي خوام پيدا كنم نه ،

اما تو براي لحظه اي به حرف دلم گوش كن :

فكر نكنم كسي به عشق من و تو پاي رسيدن داشته باشد

 قلم براي بيان حال من ، شبها در دستان خسته و بي روح من

 هميشه در بند ماندن است و تو هميشه در بند رهايي

بدان كه آوارگي بودنم را براي تو بهانه مي دانم

 و تو براي من آزاده اي در تبلور آرزوهاي خفتۀ من ...

تو مي داني كجا و چگونه رشته عشقمان گسست ؟

من رشتۀ محبت خود از تو مي برم          شايد گره خورد به تو نزديكتر شوم ؟

آري ؟

اينگونه مرا در تب سوزان هجرانت سوزاندي

و من نهفته اي با تو دارم كه مي دانم مي داني ...

ترس از تو بود يا من ؟ هوس با كه بود ؟ هراس مرگ در كه بود

 كه از ابتداي تو ، انتهايت را يافته بودم ...

بگو ، براي ثانيه اي بودن مرا بخوان

 براي لختي به بودن من خو كن كه من عادت چشمانم را

 شعلۀ نگاه تو ساخته ام 

عشق نه بودن من و توست

كه رفتن حادثه ها را هم عشق مي توان ناميد

سپرده ام به چشمان حسرت آلوده ام

كه ترا از مرز خاطرات خويش بردارد و به انتهاي سكوت بخواند 

 به قلم گفته ام كه فراقت را نوشته اي ، در ذهن آينه هاي ملول گشته

  دستان آويخته ام را به اندوه باور دار

كه نا كجايي شايد تو ، به اندوه من دل بسته اي

 ديگر از پاي بي ناي من ، جاده هاي بي كسي هم ناليده است

 و تو در شادي سحرگاهان خفته اي

 حال كه دلبستگي هايم انتهاي توست

 و تو در انتهاي ديگران مرا به دست سرد فراموشي سپرده اي ،

 تنها عشقي كه ديگر برايم مانده ، دلبستگي به مرگ است

 و تو براي رسيدن به تنها عشقم از صميم قلب آرزو كن

بردي از يادم ، دادي بر بادم ، با يادت شادم

دل به تو دادم ، در دام افتادم ، از غم آزادم 

دل به تو دادم ، فتادم به بند      اي گل بر اشك خونينم بخند

سوزم از سوز نگاهت هنوز

چشم من باشد براهت هنوز 

چه شد آن همه پيمان ، كه از آن لب خندان

بشنيدم و هرگز ، خبري نشد از آن

كي آيي به برم ، اي شمع سحرم

در بزمم نفسي

بنشين تاجر سرم ، تا از جان گذرم

پا بسرم نه ، جان به تنم ده

چون به سر آورد ، عمر بي ثمرم 

نشسته بر دل غبارغم

زان كه من در ديارغم

گشته ام غمگسارغم

اميد اهل وفا تويي

رفته راه خطا تويي

آفت جان ما تويي

عنوان مطلب ، شعر و عكس : مدير وبلاگ

يا حقّ

چه اندوهي كه بي اندازه مي گيرد

مرا در آرزوي خود

و غمهايي كه بي ترديد ، ترا از من جدا مي كرد

هزاران روز ، هزاران غصه خاموش

يكي بي خود ز تلخي ها

يكي وامانده از دنيا

كجا بودن كه مي ماند دچار ما

و اين رفتن كه ديرگاهيست دچار ماست

عجب از رسم اين دنيا

كه فرصتها اسير خواهش فرداست

و اندوهي دچار لحظه ي رفتن

نگاهي خيس پر از فرجام تنهايي

شكستي در ته مرز گذشتن ها

سكوت آسمان ، بيدار

و دريا خسته از باران

طلوع سرد بي خوابي

شب تاريك تنهايي ...

هوا دلتنگ خورشيد است

و من غمگين خود بودن

چه دشوار است تهي بودن

چه اندازه كه تنهايم ، امان از درد بي درمان تنهايي

امان از روي آب ماندن

همه دلبستگي ها پوچ

همه وابستگي ها چون حبابي روي اين دريا

كنار ساحلم اما ، چرا دريا غم انگيز است ؟

صدفها مانده بر شن ها

تهي از باور دريا

و روي خواب نرم و نازك شن هاي بي احساس

نوشتم راه فردا را ...

عنوان مطلب ، شعر و عكس : مدير وبلاگ

يا حقّ

من در ذهن تاريك حادثه اي

تنها تريني بودم كه مي دانست ، مي ماند

اين بهانه اي بود تا مي توانستم

براي غصه هاي خود

مرحمي باشم در سكوت

آخرين خيال مگر نه اين بود كه

مرگ در راه است و من مسافر راه

پس كجاي اين زندگي سراب است ؟

يا من تشنه بودم ، يا حاصل زندگي ؛ حسرت ...

عنوان مطلب ، شعر و عكس : مدير وبلاگ

يا حقّ

بگذار زیبایی برای تو باشد نه برای نگاه تو

بگذار فرشتۀ عشق در انتظار تو باشد نه در هجر تو

اگر رسم اینست که بسوزم باید پروانه بودن را تجربه کرد

اگر مي داني در آسمان زيباي عشق ، پرندۀ كوچكي هستم

آسمان خود را كوچك كن تا ، براي تو بزرگترين باشم

بگذار من باشم و تو

بگذار كسي ديگر پرواز را با تو نداند

بگذار من باشم و تو

چگونه مي شود تو زير باران باشي و من غرق در هياهوي طوفان نگاه تو ؟

بگذار سايه باني باشم ، بگذار قايقي باشي و دستانت ناجي من

بگذار دريا باشد و چشمان من

بگذار ساحل باشد و پاهاي ناتوان من

بگذار دستانت به بلنداي سكوت من در انتظار دستان من باشد

بگذار آخرين نگاهي كه تو بر من كردي ، اولين حضور شادي ام باشد

مي داني ؟ 

تمام شب براي خاطراتت ، 

معبدي مي ساختم و پرستش مي كردم ياد ترا

اما

باز هم 

بگذار تا من براي تو عابدي باشم تنها

بگذار تا براي عشق من ، خدايي باشي يگانه تر از من

به سراغ من اگر مي آييد ،

پشت هيچستانم .

پشت هيچستان جايي است .

پشت هيچستان رگ هاي هوا ، پر قاصد هايي است

که خبر مي آرند ، از گل واشدة دورترين بوتة خاک .

روي شن ها هم ، نقش هاي سم اسبان سواران ظريفي است که صبح

به سر تپة معراج شقايق رفتند .

پشت هيچستان ، چتر خواهش باز است :

تا نسيم عطشي در بن برگي بدود ،

زنگ باران به صدا مي آيد .

آدم اينجا تنهاست

و در اين تنهايي ، ساية ناروني تا ابديت جاري است .

به سراغ من اگر مي آييد ،

نرم و آهسته بياييد ، مبادا که ترک بر دارد

چيني نازک تنهايي من .

تو نمي فهمي اندوه دل ما را ، اي رفته ز دست

   شده ام از مستي چشمان تو مست  

شده ام سنگ پرست

نفرين به دلي ، كه دل به دل سنگ تو بست

ميان گفتگوي خرده هاي قلب خويش

با سكوت سرد و نمناك نگاهم بود كه فهميدم

در اين روزهاي پائيزي ، صداي خش خش پاي كسي پيچيد

درون خلوت مه آلوده هواي كوچۀ نگاه من